Ιστορίες μιας Ραψωδίας

Summer

2009-08-22T11:48:00.000+03:00

When It would grow up It would become a mighty mosquito hunter, counting the flies and throwing them out of its kingdom as It would see fit.

Through the inner arteries the crowds would be transferred in waves, hoping to touch the feet of their majestic Instant-Queen with their own.

Water and substances of every kind, some people, and even furniture would then be accepted into the Royals until, in time, the kingdom would fall again forgotten.

And at that time some would leave for other lands with stencil-like passports on their foreheads.

The Bringer of Spring

2009-06-22T20:01:00.002+03:00

Following the flares of doubt
in the eyes of my inner trickster,
the scale moves everything
- previously color-faded -
to a new celebrating harmony.

Duet

2009-05-26T03:31:00.000+03:00

What was heard then was only an imaginative word – “cinnarmonious” – funny and sweet and incompatible with other peoples’ minds. The last one bore the greatest importance; for no one was an acceptable recipient for anything these days. That was kind of an enjoyable thing to believe in, but sometimes the cracks could seem a bit obvious, at least to or on a proper shelf.

Next to the door was the Invisible Key. It looked at the people breaking in, everyone ignorant of each other’s existence. In the hands of those coming out there were knives and pig-heads and wooden dolls and magnificent gifts that would impress the most demanding princes of the court. The key felt strange as its existence sank, disappearing from the books of history.

Ανάμνηση

2008-05-08T00:17:00.003+03:00

Διάβαζα μια επιγραφή
στο διάδρομο με τις ανακοινώσεις
Έλεγε
“προσοχή, κενό”
και ήταν παντού τριγύρω

μέχρι η σκηνή ν´αλλάξει.

Time Forth

2007-08-16T14:29:00.000+03:00

My motion lies

in the middle of the first echo,

when the hand reaches for his short breath

and loosely slips lower,

his face to liberate.

My thoughts

make the day turn into a yellowish leaf -

it smells like the fire from the mountains.

They cover the sun

like the thick African dust -

fountains of brown smoke over the city

come to drown them all.

My motion slows down

as the eyes turn away from the windows.

They know someday they'll make their vows -

barely forgiven for their cheap emotions,

barely still searching for a broken sun.

Info for the mass

2007-07-03T13:16:00.001+03:00

Η ποίηση δε μου πάει και πολύ καλά τελευταία. Κάπου αφήνει κενά. Κάπου δε μ'αρέσουν αυτά που γράφω πια. Κάπου δε με αγγίζει όσο παλιά. Κάπου κλείνω, κάπου ανοίγω καινούρια πράγματα. Δεν ξέρω αν θα ξαναγράψω όπως έγραφα. Μάλλον όχι, αλλά δεν πειράζει. Οι άνθρωποι αλλάζουν, τους αλλάζει η ζωή τους, τους αλλάζουν οι άλλοι, και καμιά φορά απλώς αποφασίζουν οι ίδιοι να αλλάξουν και απλώς το κάνουν. Προς το παρόν δεν επιθυμώ να με αλλάζουν οι άλλοι, οπότε διάλεξα να αλλάξω τον εαυτό μου όπως αρέσει σε μένα και όπως κρίνω πως θα τον κάνω δυνατότερο. 18 χρόνια εμπειρίας είναι λίγα, πολύ λίγα άλλωστε.

Η Ραψωδία πάντως παραμένει εδώ. Θα συνεχίσει να γράφει αν και μάλλον όχι τόσο συχνά όσο συνήθιζε (άλλωστε το έχει αφήσει αρκετά το blog αυτό τελευταία).

Ο άλλος μου εαυτός, το Γκικόψαρο, από την άλλη, αποφάσισε να αποκολληθεί και να προσπαθήσει να εκφραστεί αυτόνομα. Νομίζω το κατάφερε κάπως. Όπως και να χει δεν ταιριάζει και πολύ στο υποτιθέμενο "σοβαρό ποιητικό περιβάλλον" αυτού του blog, οπότε αποφάσισε να μετακομίσει στους καινούριους βυθούς του wordpress. Όποιος θέλει μπορεί να το επισκέπτεται εδώ.
(Επίσης αποφάσισε να μιλάει αγγλικά και να γίνει international).

Or...

2007-06-28T01:46:00.000+03:00

Do not dare
to descend nor highlight.

It's the mother of my nightmares, the Mourn.
But it just doesn't seem right,
it's worse than the spikes
we so advisedly could decide to throw ourselves at.

Only yesterday,
in that rainy daylight
where I was letting myself unprotected,
I said 'no -

- nothing 's a good buy.
But the oracles never saw it brighter or worse
than it always really was.'

Do not force it.
Like the waterdrops
racing down my forehead,
blistering through my eyes -
they'll just fall,
one by one.

'Thou shall wait for the end.'

Lies.
There is no end,
as there was never a beginning for this world.

[so I 'm thinking of that girl in Beirut
who's writing love songs,
while the thunder strikes
next to her window,
on the city, on the street, on the mass,
on her dear brother.
She's not afraid of anything -
not any more.]

Freestate

2007-05-09T13:30:00.000+03:00

“Freestate”

And I thought I'd run around
under this transparent sky I've made,
that looks like snow, in purple, red
and white -
I mean, like forever (from now on).

And I thought, hey, just give it a try for once
again -
this is no snow that's falling from the sky.
It's too early and too late for such a thing to happen,
but either way, the distance does remain all the same
taken from the centre of the circle.

After all, I didn't really make any of it.
Go figure, I didn't even dream of it.
[Fell for it, for sure, I tell you,
but it's all a tricky stardust's fault.]

No, my truth is,
I did see a dream about it once,
not so unfortunate,
for it's a song you can deal with,
without having to draw the pentagram
from scratch.

Certain waves, however,
would tell you you're simply a lunatic,
like you actually want to be crashed in the sandy seabed -
well, there's nothing really wrong with that,
is there?
It's worth the time to breath in right
and wet your feet in the cold light,
but even if I'm somewhat wrong,
it might just have a price of its own.

After all, I didn't really make up any of this.
It's just my personal state
and I let it go on, and on, and on -
my personal state
which I won't actually let go,
or let it be subdivided in anything less important
from what it holds tightly within its claws.

Just watch it grow different
like leaves and rains and snow and dusty pollen
to all the glowing summers in the world.

Ένα τραγούδι

2007-04-16T00:28:00.000+03:00

Or So Sings the Cat of the Grey

Αλίκη
Άσε επιτέλους κάτω εκείνο το παράξενο καπέλο
Τίποτα δεν κάνεις πια όλη μέρα απ' το να παίζεις
Και να τραγουδάς παράφωνα
Συνέχεια με κείνους τους περίεργους τρελλούς

Γιατί είστε όλοι σας τρελλοί
Να ταξιδεύετε κάτω από τέτοια μυτερή βροχή
Σαν εθισμένοι να σας ραίνουν με μουντή χρυσόσκονη
Και να βλέπετε το θάνατο
να σφίγγει πάνω του γερά τα σπαθιά και τις χρωματιστές σας κούπες

Σιώπα μια φορά
Και σταμάτα τις δικαιολογίες
Δε θα σε χωρά για πάντα απ τις κλειδαρότρυπες μέσα μια γουλιά νερό
Ούτε θα σε τραβάει μαζί της η απειρία
Για να σπας φράγματα και σκεπές που χτίσανε οι άλλοι

Μα πες μου επιτέλους γιατί τρέχεις
Κανείς δε θα ρθει εδώ πέρα να σου πάρει το κεφάλι
Άστη επιτέλους και μην τραβάς να ισιώσει
Για να χτυπάς καλύτερα τους στόχους
Λες κι η Ζωή δε φτάνει και οφείλουμε να πάμε παραπέρα

[Δεν έχουν βλέπεις βασίλισσες οι Έξω Πολιτείες
Και λες πως πρέπει να χαθεί τούτο το γκρίζο
Να γεμίσει χρώμα πορφυρό και έντονο
Σαν εκείνο που σου δείξανε στους κήπους με τους ατελείωτους μαιάνδρους
Έχει ψυχή όμως τούτο το τσιμέντο
Πιο μεγάλη απ' τα πολύχρωμα ρολόγια που γυρίζουν πίσω με τόση ευκολία
Και είναι όμορφες όλες αυτές οι σκούρες αποχρώσεις
Και κάνουν τους λευκούς λαγούς με τα γιλέκα να φαίνονται ακόμα πιο παράξενοι
Κάτω απ' το φως της μέρας]

Πήγαινε μόνη σου λοιπόν
Θα είμαι ακόμα εδώ αν θέλεις να γυρίσεις σπίτι
Ή θα σε κοιτάω για πάντα απ την άκρη τούτου του λαγουμιού
Δεν έχω ανάσα να διαβώ τις λίμνες των δακρύων
Ούτε να ακούω τις Δούκισσες να στριγγλίζουν με μίσος
Καθώς αποκηρύττουν τα παιδιά τους
Όλα μια τρύπα είναι άλλωστε
Απλώς μια τρύπα

Poetry

2007-04-07T19:05:00.000+03:00

Ποίηση;

Δε μπορώ να γράφω άλλο
όλο για τα σκονισμένα και ξερά,
δε μπορώ.
Ούτε συνέχεια για φλόγες,
ούτε για μαχαίρια.
Ούτε για πόρους και ανθρώπους που ζητούν
ν' ανοίξουν κι άλλο,
να καταπιούν χωρίς δεύτερη σκέψη το σκόρπιο φως
που φτάνει ως την άκρη τους.

Και που αφήνω το μυαλό μου
να κοιτάζει πιο ψηλά
στο μαύρο μέσα,
ούτε κι εκεί,
ούτε πουθενά,
θα βρει στ' αλήθεια άλλο σκοτάδι σαν αυτό
που πρωτοτύπωσε στις λέξεις.

Κι αν αυτό δεν πλήγωσε ποτέ,
ούτε και άγγιξε κανέναν,
πρέπει να βρεις, λέει, μια μέση που δεν υπάρχει
ή ν' αποφασίσεις μέσ' από ποιο σημείο
θέλουν αυτοί να βγάζεις τις άκρες των δαχτύλων σου -
αν αξίζεις.

[Ωραίες οι υποθέσεις,
σε βοηθούν πάντα με συνέπεια
να βαραίνεις τόσο που να ξεχνάς
εκείνο το άλλο
που πάντα προϋπάρχει.]

...

Έπειτα είναι που μου λένε “γράψε
κι ας μετανοιώσεις”,
κι ας θες μετά να κάψεις τα παλιά χειρόγραφα -
γιατί οι γενικές ιδέες είναι που μετράνε πια πολύ
και τις χαιρόμαστε όλοι.

Οι φλόγες βέβαια
δεν ταιριάζουν απολύτως σε τίποτε απ΄ αυτά,
ίσως μονάχα για να σβήσουνε σημάδια απειρίας
και μουτζούρες
[ή μπορεί και να ταίριαζαν τελικά
σε κείνα τα περίεργα αποσιωπητικά
που τίποτα δεν υπονόησαν,
ούτε άλλαξαν,
μα ίσως κι όλα.

Σκέφτομαι, πάλι,
κάθε φορά που κατεβαίνω μια γραμμή
μήπως δε θα χει νόημα ιδιαίτερο
έτσι από μόνη της μια τέτοια πράξη,
“γιατί να μην αλλάξει άλλωστε αναγκαστικά στην άκρη της σελίδας;”
Έπειτα χαμογελάω
με αυτή τη μικρή, ασήμαντή μου νίκη,
και την πικρή μου ελευθερία
στα περιθώρια του λευκού χαρτιού,
και συνεχίζω καταπώς έχω συνηθίσει.]

Κουράστηκαν τα μάτια μου
και δε μπορώ να γράφω άλλο για μεγάλες αντιθέσεις
και να κοιτάω τις τελείες.
Ίσως μέχρι να φύγω μόνο.
Ίσως ν' αρπάξω κάποιο απ αυτά τα βολικά
με τα μεγάλα καθίσματα
και τις κουρτίνες,
και να γράφω όπως παλιά,
και να κοιτάω κλεφτά σε αυλές
και σε κήπους,
και να γράφω για σκιές και φως κι ανθρώπους και τέρατα
και πτώματα -
συνέχεια τις λέξεις που μου 'ρχονται
πρώτες απ΄ όλες τις άλλες
στη μνήμη.
Μέχρι να φύγω μόνο.

Θα γράφω.

2 ποιήματα της μέρας

2007-04-03T16:07:00.000+03:00

First

you have to make it up to share it

turn it around
around
and down

throw away a bunch of commas
you once so much believed in

cover the roll of spring
with every kind of dirty smile
and add a tiny little spoon
of sugar

one complex way to survive

~

Simple In Between

Tell me
the sky's going to make it
somewhat better

that johnny made the question
to repeat

pretend my rhyming really sucks

get back to bed

it's blue
and shiny
staring down the same ol' sun

The Movies

2007-03-20T16:13:00.001+02:00

Η Νερίνα και ο Cortlinux με προσκάλεσαν να γράψω εφτά απ' τις αγαπημένες μου ταινίες (αν και γενικά οι αγαπημένες μου ταινίες είναι πολύ περισσότερες):

Pulp Fiction

The Pianist

Run Lola Run

Dîner De Cons

La Guerre Des Boutons

Amelie

8 Femmes

Δεν έχω ποιόν να προσκαλέσω, ανακάλυψα ότι οι περισσότεροι έχουν ήδη γράψει ή λάβει πρόσκληση, ή έχουν εγκαταλείψει εδώ και καιρό τα blog τους...
Όποιος έχει διάθεση όμως και θέλει ας συνεχίσει εκείνος :)

Όνειρα

2007-03-11T19:05:00.000+02:00

Ι. Ο Κυνηγός

– Νομίζω πως ξεφύγαμε επιτέλους.
– Κι έπειτα που; ρώτησε με σπασμένη φωνή.
– Δεν ξέρω, απάντησε εκείνος. Ίσως πέρα από την αερογέφυρα. Ίσως...
– Είπες πως θα με πάρεις μακρυά από δω.
– Το που πηγαίνουμε ήταν πάντα δική σου υπόθεση.
– Μα σε γνώρισα μόλις χτες -

Ο Κυνηγός κοίταξε το παιδί διερευνητικά. Η απελπισμένη ματιά του τον τρόμαζε, όμως αποφάσισε κι αυτή τη φορά να μείνει σιωπηλός. Μέρα με τη μέρα τα μάτια του παιδιού σκοτείνιαζαν, κι απ' όλη τη μορφή του μονάχα αυτά φαινόταν πως τα άγγιζε ο χρόνος. Μερικές φορές άλλαζαν χρώμα, ή έδιναν την υποψία του σκληρού φωτός που κρυβόταν πίσω τους. Δε μπορούσε να φανταστεί τι μνήμες κρύβονταν μέσα σε τέτοιο φως. Ήταν η κατάρα της λήθης, η δική του κατάρα, που τον έφερνε κάθε φορά απροετοίμαστο κι ας γνώριζε με κάποιο μαγικό τρόπο όλα τα μυστικά του δικού του κόσμου. Όλα τα άλλα τα ξεχνούσε το ίδιο απρόσμενα, κάθε φορά που διέσχιζε τον άυλο Ωκεανό Δίχως Όνομα.

Η έκφραση του παιδιού άλλαξε απότομα μόλις έπιασε το βλέμμα του Κυνηγού.
- Θυμήθηκες επιτέλους, έτσι δεν είναι; ρώτησε, και τα χαρακτηριστικά του προ ολίγου τρομαγμένου προσώπου του σκλήρυναν, αφήνοντας ρυτίδες να φανούν γύρω απ' το στόμα και στις άκρες των ματιών.
– Ναι, απάντησε εκείνος.
– Πήγαινε τώρα λοιπόν για μένα.

Ο Κυνηγός ένευσε και γυρίζοντας απότομα την πλάτη έφυγε τρέχοντας προς τη μεριά από την οποία είχαν έρθει λίγη ώρα πριν. Τα μάτια του βάφτηκαν κόκκινα απ την πίεση του ανέμου, αλλά δε τον έννοιαζε πια. Κανείς τους δε θα ξέφευγε, σκέφτηκε, χαμογελώντας πια χωρίς καμία ενοχή να αγγίζει το χιλιολαβωμένο του στήθος.
Σε λίγο δε θα θυμόταν τίποτα.

ΙΙ. Προμηθέας Δεσμώτης

Κατέβαινε συχνά σε κείνο το υπόγειο. Ακολουθούσε τη γνώριμη στενή σκάλα, πατώντας προσεκτικά ένα-ένα τα σκαλοπάτια, έχοντας μάθει τόσα χρόνια μετά να μη στηρίζεται πια στην ξύλινη κουπαστή. Κάποιες φορές δεν υπήρχε καν εκεί ή έτεινε να εξαφανίζεται στο πρώτο σίγουρο άγγιγμα. Περιέργως, η πόρτα πάντα έκλεινε πίσω της, αφήνοντας στα χέρια της μονάχα ένα χρυσό κλειδί, χρυσό, όπως το χρώμα του μεντεσέ που θυμόταν πως είχε η πόρτα απ' την έξω μεριά - αυτό όμως σε έναν άλλο κόσμο, μια σκέψη που είχε κιόλας σβήσει μέχρι να φτάσει στο τελευταίο σκαλοπάτι.
Την τρόμαζε ο διάδρομος του υπογείου. Ίσως έφταιγε το γεγονός πως ήταν πάντα βυθισμένος σε εκείνο το μυστήριο σκοτάδι. Το δωμάτιο πίσω απ την ορθάνοιχτη πόρτα απέναντί της ήταν κι αυτό το ίδιο σκοτεινό, ίσως κι ακόμα πιο σκοτεινό, όπως και η μεγάλη μυστήρια αίθουσα στην δεξιά άκρη του στενού διαδρόμου.
Έτσι κι αυτή τη φορά επέλεξε την αριστερή μεριά, προς την κατεύθυνση της μοναδικής πηγής φωτός που μπορούσε με δυσκολία να δει. Καμιά εμπιστοσύνη δε της γεννούσε εκείνο το κοκκινοπό φως, που δε φαινόταν να έρχεται από καμία λάμπα ή κερί, παρά μόνο από μια μυστήρια πηγή κάπου χαμηλά, σε μια γωνία του πατώματος.
Πριν μπει στο δωμάτιο πέρασε για μια ακόμη φορά μπροστά απ τον μικρό ζωγραφισμένο καθρέφτη, που κάποιος του είχε αλλάξει θέση και τον είχε κρεμμάσει ψηλά στον τοίχο, σε σημείο ώστε να μη μπορεί ποτέ το βλέμμα σου να τον αποφύγει. Της θύμιζε τη θάλασσα εκείνη η ανάλαφρη γυναικεία μορφή, ξαπλωμένη στη στεριά σαν μια γοργόνα που είχε ξεφύγει από τα σκοτεινά της καταφύγια του βυθού, σε μια ελπίδα να ξαναδεί το φως μέσα από τις φωτεινές αντανακλάσεις, χωρίς να ξέρει σε τι νέα σκοτάδια θα την έφερνε η νέα της μοίρα. Πλήρωνε έτσι τώρα την απερισκεψία της να αφήσει πίσω τα κοραλλένια της βασίλεια.
Μέσα στο δωμάτιο πια, που ξαφνικά έμοιαζε μικρό και πνιγηρό, άφησε το βλέμμα της να περιηγηθεί στη λιτή επίπλωση, το καβαλέτο και τη γνώριμη μεταλλική βιβλιοθήκη. Ένα μέρος της ποθούσε να κάτσει σταυροπόδι εκεί στο πάτωμα, με τα βιβλία ανοιχτά μπροστά στα πόδια της, και να νοιώσει το θαυμασμό και το πάθος να την γεμίζουν πάλι απ' την αρχή βλέποντας τα έργα του Raphael και του Michelangelo και τόσων άλλων, να παρελαύνουν μέσα απ' τις σελίδες τους. Όμως το εργαστήριο έμοιαζε τώρα ξένο, κι ο αέρας την έπνιγε όλο και περισσότερο όσο περνούσε η ώρα. Οι μπογιές και οι χρωματιστές συμπυκνωμένες σκόνες στα ράφια ανέδιδαν μια περίεργη μυρωδιά, δεν ήταν όμως αυτές η αιτία της πνιγηρότητας.
Ξανακοιτώντας μπροστά της στο πάτωμα είδε αυτή τη φορά πεταμένο άλλο ένα γνώριμο βιβλίο. Μαύρο, χοντρό εξώφυλλο και πορτοκαλί σχέδια αρχαίων αγγείων. Είχε καταλάβει πια, το φως δεν ήταν κόκκινο τελικά, αλλά πορτοκαλί, κι όλη η θερμότητα ερχόταν από κει. Γονάτισε κάτω και άνοιξε το μεγάλο βιβλίο, κι άφησε τις σελίδες να γυρίσουν μόνες τους, κάτω απ το βάρος τους, σταματώντας τυχαία σε μία από αυτές.

Ο Προμηθέας γύρισε το ζωγραφιστό μαρμάρινο κεφάλι του με τα σγουρά κόκκινα μαλλιά προς τον ανατέλλοντα Βασιλιά Ήλιο. Καμιά παράκληση για έλεος δε φανέρωναν τα φλογερά του μάτια, κι όμως ήλπιζε ακόμα, πως κάπου ένα χρυσό κλειδί θα βρισκόταν για να λύσει τα δεσμά του. Παλιές κι ανόητες ανθρώπινες θυμήσεις της ελπίδας, σκέφτηκε, καθώς ο αετός τον κατέτρωγε και τον κατέτρωγε, ξανά και ξανά. Θα ξαναζήσω, ήταν η τελευταία του σκέψη, πριν τυλίξει στις φλόγες την πέτρινη φυλακή του, τον αετό, και τον ελευθερωτή του.

Το κλειδί έπεσε απ' τα χέρια της καθώς ορμούσε μέσα στις πορφυρές φλόγες, χωρίς την αθανασία να βαραίνει τους ώμους της, ψάχνοντας απελπισμένα να το ξαναβρεί, μήπως τελικά τη γλιτώσει απ' τη δική της μοίρα ένας απ' τους αθανάτους.
Μα το κλειδί είχε λιώσει.

ΙΙΙ. Η σφαίρα

Που είμαι;
Πουθενά.
Τι σημαίνει αυτό; Που πήγαν οι άλλοι;
Θα τους σκότωσες όλους, δε θυμάσαι;
Όχι δε θυμάμαι τίποτα. Ποιοι ήταν;
Αυτό ήταν δική σου μνήμη.
Και τώρα που βρίσκομαι;
Πουθενά.
Δε μ' αρέσει τούτο το σκοτάδι.
Δεν υπάρχει φως εδώ.
Γιατί;
Δεν υπάρχει τίποτα να φωτίσει.
Υπάρχεις εσύ. Κι εγώ.
Τίποτα δεν υπάρχει αν δε το φτιάξεις πρώτα.
Μα που πήγαν όλα;
Τα κατέστρεψες.
Πότε, πως;
Κι αυτό εσύ το ήξερες μόνο.
Μπορώ να φτιάξω λοιπόν μία τέλεια σφαίρα;
Μπορείς να κάνεις ό,τι θες.
Θέλω να φτιάξω έναν άνθρωπο.
Είναι ώρα να φύγεις τότε.
Μα γιατί;
Αντίο.

~

(Αταλάντη, γιατί βγαίνουν και σε μένα όλα σε τριλογίες; )
Λοιπόν, τα παραπάνω αποτελούν απάντηση στο tag της Αταλάντης που μου έβαλε να γράψω μια ιστορία (τέσπα, ιστορίες) με τις λέξεις φως, Michelangelo, σφαίρα, κλειδί, έλεος. Έγραψα τρία όνειρα (όπως κάνω συνήθως).
Το μπαλάκι πετάω τώρα στην Mell, στην Κυβέλη, στην Exilion Moutonidion, και τέλος στον Themi f.
Λέξεις: Καταιγίδα, γλώσσα, βοήθεια, βασίλειο, τυπωμένος.

Just Fascinating

2007-03-07T02:39:00.000+02:00

J. F.

Μια κιθάρα
πέτρινη αλυσίδα
απ' τη γη στον ουρανό
ενώνει σύννεφα
κι αντίλλαλους
και χώμα

~

χώμα

~

φωνή χωμάτινη
σηκώνει σκόνη
μόνο

μάτια

~

μονοπάτια
στις πληγές της γης απάνω
γδέρνουν
και σκαλίζουν τ' όνομά σου

“εις”

~

να ξαναζείς
ξανά
ξανά
με τη φωτιά
βαθιά χωμένη στη ματιά σου

~

γέφυρες
σε σκουριασμένες πόλεις
καμμένες γέφυρες
σαν ύστατοι παλμοί

*

John Frusciate - Lou Bergs/Penetrate Time

And some more of it...

2007-02-27T12:09:00.000+02:00

Κατόπιν πρότασης του Cortlinux και της Exilion και καθότι η μουσική είναι κάτι που λατρεύω, θα συνεχίσω να βάζω τραγούδια στο blog. Ελπίζω να σας αρέσουν.

Mychael Nyman, πολυαγαπημένος, από μια ταινία επίσης πολυαγαπημένη (The Piano [1993]). Νομίζω πως πραγματικά αξίζει όλο το soundtrack αυτής της ταινίας. Θυμάμαι ότι είχα λιώσει πολλές ώρες πάνω απ' τις παρτιτούρες το καλοκαίρι που μας πέρασε (όπως συνέβη και με το επόμενο κομμάτι προσφάτως).

Giovanni Mirabassi στο πιάνο, από το anime Bleach αυτή τη φορά.

Το Hasta Siempre είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια, δυστυχώς δε βρήκα την αγαπημένη μου εκτέλεση οπότε βάζω αυτή του Carlos Puebla ως την πιο κλασσική (αν τη βρω κάποια στιγμή ωστόσο θα τη βάλω).

Δεν έχω να πω και πολλά για το τραγούδι παραπάνω. Οι Paris Combo (στη wikipedia) είναι επίσης μια πολύ καλή ομάδα με πολλά καλά τραγούδια αν και όχι τόσο γνωστοί.

Ja sei namorar από τους Tribalistas. Δυστυχώς έβγαλαν μόλις ένα άλμπουμ (το 2003 αν θυμάμαι καλά) με το οποίο έγιναν πολύ γνωστοί στη Βραζιλία αλλά και ευρύτερα.

Πολύ καλή σας μέρα ^^

Let there be music...

2007-02-25T17:48:00.000+02:00

Ε λοιπόν ναι, το παραδέχομαι πως ζήλεψα όλους αυτούς που έχουν μουσική στα blog τους και το δικό μου είναι μουντό και σιωπηλό. Επίσης δε μου άρεσε η προηγούμενη πεντάδα. Μια πεντάδα γαλλικών τραγουδιών λοιπόν:

Ι.

Ο Yann δε νομίζω πως χρειάζεται συστάσεις. Εγώ τον ονομάζω συνθέτη της γαλλικής βροχής. Έχει κάτι ιδιαίτερο, κάπως μινιμαλιστικό αλλά πολύ ενδιαφέρον και συναισθηματικό στην μουσική του. Μου προκαλεί μια πολύ ξεχωριστή αίσθηση, δεν ξέρω ακόμα πως να την περιγράψω ακριβώς με λέξεις. Ίσως μελαγχολία και παράλληλα ελπίδα. Θλίψη και χαρά μαζί...; Μάλλον κάτι το πολύ ανθρώπινο, ελαφρύ και βαθύ ταυτόχρονα.
(Το συγκεκριμένο τραγούδι βέβαια έχει αγγλικό στίχο)

II.

Αυτό το τραγούδι το έχει πει και στα ελληνικά ο Χρήστος Θηβαίος με τους Συνήθεις Υπόπτους, και μουσικά προτιμώ τη δική του εκδοχή, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι το πρωτότυπο υπερτερεί κατά πολύ στους στίχους. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν έβαλα κάποιο άλλο τραγούδι του Georges Brassens (αν και στο μέλλον ίσως βάλω περισσότερα).

ΙΙΙ.

Calogero και Passi. Ο Calogero πολύ γνωστός εδώ στη Γαλλία, κάνει κάτι ανάμεσα σε pop και rock, αν και γενικά πάντα είχα πρόβλημα να κατατάσσω τους καλλιτέχνες σε κατηγορίες. Μια ιδέα γαλλικής rap, με πολύ καλό στίχο και μελωδικότητα. Απέχει λίγο από τα είδη της μουσικής που ακούω, αλλά δεν έχει απολύτως καμία σημασία, εκτιμώ καθετί ωραίο.

IV.

Aston Villa. Για όποιους νομίζουν ότι οι γάλλοι δε μπορούν να γράψουν rock. Με αυτούς άρχισα να ακούω γαλλική μουσική (η οποία με λίγο ψάξιμο νομίζω πως δεν είναι τόσο κακή όσο νομίζουμε. Ναι, υπάρχουν πολλά κακά παραδείγματα το ξέρω, αλλά τείνουν προς βελτίωση).

V.

Η Carla ήταν ένα μοντέλο ιταλικής καταγωγής (εξ'ου και το όνομα). Μια ωραία πρωία από εκεί που ήταν μοντέλο αποφάσισε να γίνει τραγουδίστρια. Και όλως περιέργως, δεν έγινε μια συνηθισμένη ατάλαντη ποπ τραγουδίστρια. Πήρε την κιθάρα της και κάθισε κι έγραψε τραγούδια. Ιδιαίτερη φωνή, που δεν σε θαμπώνει αλλά σου αφήνει ζεστασιά, όπως και τα τραγούδια της. Την αγαπώ πολύ.

Μια μικρή αλλαγή στο blog

2007-02-24T17:47:00.000+02:00

Ok, λέω να ενδώσω στην πίεση και να αρχίσω τελικά κι εγώ να γράφω κι άλλα πράματα εκτός από ποιήματα στο blog μου.
Λοιπόν, η αγαπημένη μου Αταλάντη με έβαλε κι εμένα στο παιχνίδι των πεντάδων, πως να αντισταθώ κι εγώ, οπότε παραθέτω:

Πέντε πράγματα που φοβάμαι:

Ι. Μήπως φέρθηκα/φέρομαι σκληρά σε ανθρώπους που δε το αξίζουν ή μήπως τους βλάψω εξαιτίας του εγωισμού μου.

ΙΙ. Το κακό που μπορεί να προκαλέσει η ανθρώπινη βλακεία.

ΙΙΙ. Μήπως οι ικανότητές μου μείνουν στάσιμες ή προχωρήσουν υπερβολικά αργά, και δεν διαπρέψω πραγματικά πουθενά. Ξέρω πως είναι λίγο ματαιόδοξο να θες να είσαι υπερβολικά καλός κάπου σώνει και καλά, ενώ γενικά έχεις ικανότητες για πολλά πράματα, όμως νομίζω ότι το να έχεις κάτι στο οποίο να μπορείς να αφιερώνεις τη ζωή σου και να τα καταφέρνεις πολύ καλά σε αυτό είναι πολύ σημαντικό.

ΙV. Την αρρώστια. Την πνευματική πολύ περισσότερο. Προτιμώ οτιδήποτε άλλο απ την τρέλα. Τη δική μου ή των γύρω μου.

V. Το θάνατο. Όχι τόσο το δικό μου. Δε νομίζω ότι η ανυπαρξία είναι πόνος, δε με ενοχλούσε προφανώς κάτι τέτοιο πριν γεννηθώ. Ίσως φοβάμαι πως δε θα προλάβω να ζήσω όλα τα πράγματα που θέλω, αν και αυτό είναι πόνος του τωρινού μου εαυτού, που έχει ακόμα πολλές ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Ο θάνατος των άλλων είναι που πονάει μάλλον περισσότερο, όπως και κάθε μεγάλη απώλεια. Το κακό είναι πως ξέρεις ότι δεν υπάρχει γυρισμός από αυτό. Και είναι κρίμα που δεν έχω κάποια παρηγοριά, αλλά νομίζω είναι κάτι που μπορεί κάποιος συνήθως τελικά να το αντέξει όσο κι αν πονάει και χωρίς να έχει κάποιο στήριγμα. Ήμουν τυχερή μέχρι τώρα, αλλά κάποια στιγμή στο μέλλον θα δείξει...

Λοιπόν, εγώ δεν έχω να στείλω την αλυσίδα και σε πολλούς. Προσκαλώ τον thicktheo, την Κυβέλη, και τον Αναρχικό να συνεχίσουν την αλυσίδα :)

(έκτακτο ανακοινωθέν: σήμερα είναι μια ιστορική μέρα. Έπαιξα καλά και αβίαστα κάποια πρελούδια και φούγκες του Bach. Δεν ξέρω αν θα επαναληφθεί. Το ελπίζω πάντως.)

Exodus

2007-02-24T01:31:00.000+02:00

I.

It’s wings again
and light
against
and sound

clouds
like shining stony cupids
dragging you away and far
over airy sea-traps

that’s where
your tiny little sun
the firstborn
narrow-minded wind
have come to set his kingdom

a newborn son
reigning
what no human hand
should ever touch
in sanity

[
only one land
one minor key
“divine
and unchangeable”

Cain has found the way
]

II.

Nightmare

silence
in thoughtful deserts
nailing sparks
on my bleeding travels
to kill my fellow dreamers

I always like to watch
the red-stained flowers'
bloom

Για έναν αποχωρισμό
για ένα σκοτεινό όνειρο
και μία απόφαση.

[Λίγο Χάος]

2007-02-07T13:12:00.000+02:00

Η άμμος πέφτει από ψηλά,
σκεπάζοντας κραυγές
από ματιές χαμένες στα σκοτεινά δωμάτια
της δικής μας μοίρας –
γεμίζοντας
[μοναχά]
τα σπασμένα άγνωστα.

Χαμογελώ.

Σαν ύπνος ύστατος
στην ομορφότερη γωνιά του κόσμου,
γλιστρά ακούραστα
απάνω στις χρυσές πτυχώσεις.

Φεύγω.

[Τίποτα
δε μας κράτησε στα ίδια μέρη
παραπάνω απ’ το δικό της αέναο βάρος.]

Πρόσταγμα στ’ αυτιά μου ο χτύπος –
άγγιγμα της πρώτης διαδρομής.

Το Άγγιγμα.

A Queer Idea o’ Candy-Floss

2007-01-27T03:25:00.000+02:00

Alive
and searching
for things that have
defined her soul –
self-curing
but not (yet) so beloved.
For she is ready˙
to go
or even stay
as long as she knows
she is.

Ready to compromise
the days that passed
- she always did
and so did we -
ready to throw
a piece of chance into her cup,
with eyes that smile.

And now I see reflections
of the sun˙
a million mirrors
that I have,
and now I say,
and sing:
someday we’ll clap
and bow in front of her,
her, who has never lost (or even wished to lose)
a single game˙

Truth
and Dare.

And I shall say once again:
How interesting it is, indeed,
to never keep my promise –
not in a million lifetimes…

Για τη Βασίλισσα της Απώλειας Αταλάντη.

Υπόσχεση

2007-01-22T01:38:00.000+02:00

Σιώπησε στις τελευταίες πράξεις,

σιώπησε.

Σιώπησαν δικαστές.

Θεοί.

Σιώπησε το φως

π’ αγκάλιαζε χορδές

και νύχτες.

Κούκλες.

(να τελικά που οι ευχές δε σμίγουν

και οι φωτιές

για δεύτερη φορά πενθούν)

Σιώπησε η τελευταία σταγόνα

στα πνευμόνια της.

Σιώπησε ο Εφιάλτης.

Σιώπησαν οι τοίχοι,

μαζί, κι αντίλαλοι,

κι ελπίδες.

Ανέγγιχτα μαλλιά

μονάχα ψιθυρίζουν,

τις εντολές ενός θνητού αφέντη της ψυχής.

Ίδιοι σωπαίνουν τώρα οι θεοί,

που ξέχασαν δικές τους εντολές.

Ίδιοι με παραμύθια χάρτινα

που δίδαξαν το φθόνο.

Ίδιοι μ’ ένα παιδί

που οι πληγές του έμαθαν καλά

ότι ποτέ δεν πέταγε.

και πέφτει πάλι

και σιωπά στην τελική υπόσχεση.

2007-01-14T16:24:00.000+02:00

Transcending*

βάρβαρο ξεχύθηκε το φως
*
φως κατασπάραξε τα χρώματα
*
χρώματα άγγιξαν το δειλό σκοτάδι
*
σκοτάδι, ένα απ τα λίγα που υπάρχουν
*
υπάρχουν πια ελάχιστες, μα πάντα ελπίδες
*
ελπίδες, ν’ αγαπώ τον αδερφό μου όσο ποτέ κανέναν
*
κανέναν

Δεύτερον

2007-01-05T02:41:00.000+02:00

Δε μ’ άφησε,

Ούτε κολύμπησε ξανά

στα σκοτεινά γαλάζια βάθη.

Ξέχασε λέξεις

κι άφησε πίσω χρώματα –

έσβησε φώτα

για ν’ ανοίξει μάτια.

Μα ας μην ξεχνά –

όλες οι λέξεις μένουν,

και συνθέτουν

τους παγωμένους δρόμους

του ονείρου.

Λέξεις που τα βράδια

αντηχούν,

καθώς λύνουν

και δένουν τις ανάσες.

Κι απόψε δένουν,

μόνο δένουν...

αναρωτιούνται

αν κάποτε θ’ αξίζουν

να πνιγούν στο ψύχος,

ή στο γυρισμό.

Μα είναι λέξεις,

μόνο λέξεις –

κι η επιλογή δεν έγινε

ούτε ποτέ θα γίνει.

Δε μ’ άφησε.

Θα υπάρχει πάντα˙

σαν ποίημα που δε γράφτηκε

και κύλησαν ωμά οι λέξεις

στα λευκά σεντόνια,

έτσι πάντα θα υπάρχει.

Στον Αέρα

2007-01-02T21:54:00.000+02:00

Κοιτάς με αγωνία

Όταν το έδαφος χάνεται,
καθώς κρεμμά μαζί του
ξεχαρβαλωμένα φώτα,
και ξεκομμένα σπίτια,
(όλα αυτά, όλα μαζί....)
και καθετί καινούριο και παλιό

Κι όταν γλιστρούν στ’ αυτιά σου
μονάχα αντίλαλοι
και φθίνουσες
ελπίδες

Κι Αντίλαλοι

Κι Ελπίδες

...............................

Κι έπειτα
σαν κατακάτσει η πάχνη,
γεύεσαι έντρομος,
μέσα σε έκσταση αισχρή,
την αλμύρα του αίματος,
από πληγές
σε παγωμένα τζάμια του πρωινού –
στα μέρη εκείνα
που το σύννεφο αγάπησε
κι αγκάλιασε τον ήλιο.

Ανέγγιχτα,
έμειναν όλα,
ατέλειωτα.
Σαν ποτέ να μην ειπώθηκαν.
Σαν να μην τα ‘φτιαξε ποτέ κανείς.
Πάντοτε.
Κανείς.

Les Sorciers

2006-12-29T17:33:00.000+02:00

C’est lui –
elle a dit,
ou c’est elle-même
ou tous les deux.

Et là,
les matins du monde
gardaient
des regardes verbeux
et silencieux.

Aucun
mal

Et les sons m’ont parlé,
quand au dimanche de la rupture,
pour la première
des vérités vivantes :

« C’est pas grave.
C’est bien,
mais si bien
comme toujours. »

Condamnée
d’une deuxième vision
de l’incapacité.

Τρία Haiku

2006-12-07T02:15:00.000+02:00

Τρία Haiku

Μα όσο μεθάς,

αστέρια θ’ αντικρίζεις,

Δαίμων εαυτού.

ΙΙ

Πως να κρατήσεις

τρεις πνοές μόνο μέσα

σε χίλιες λέξεις;

ΙΙΙ

Έφεραν δράκους

που άλλοτε θα τρέμαν

τ’ αχυρένια σκιάχτρα.

D-Day

2006-11-24T02:14:00.000+02:00

Θα παίξω απόψε
δυνατά
μέχρις ότου τα χέρια μου ματώσουν.
Θα αφήσω κάθε παλιά πληγή
να ξανανοίξει,
να τρέξει αίμα άφθονο,
ίνες που σκίζονται,
να βάψουν κόκκινα τα πλήκτρα,
να θυμηθούν λεπίδες,
να θυμηθούν πώς να τις θάψουν
μέσα σε παράθυρα και ζωγραφιές ματιών,

να τις ξεχάσουν

όλες τις στιγμές που θα ‘ρθουν,

να τις μισήσουν πιο πολύ

πιο πολύ από τους άλλους,
πιο πολύ από τις ώρες
που περνάνε στα σκοτάδια,

και να φωνάξουν –
απλώς να φωνάξουν.
Τίποτε άλλο.

Ένας Χρόνος παρά κάτι

2006-11-23T20:02:00.000+02:00

Κατάφωτες συνήθειες
περιδιαβαίνουν
τους διαδρόμους με τις χίλιες πόρτες.
Ανάμεσα στα χείλη
της κάθε κλειδαριάς
ένα μάτι,
αργοσαλεύει,
παλεύει θαρρείς
να βγει έξω από τη μικρή του χαραμάδα,
σα να μη του ‘φτανε το θέαμα
των 18 του ολόκληρων χρόνων.

Αγέννητα τα άλλα μάτια παραμένουν,
αγέννητα μόνο σε σκέψεις
πίσω από τοίχους
και τζάμια νοητά
γεμάτα δαχτυλιές
και αίμα.

Πρόλογος κι Επίλογος

2006-11-20T17:49:00.000+02:00

Prologue

Απάνθρωπος σιγή
ρέει στα χείλη,
κι έπειτα
βάφει τη ματιά μας
με απειλές
για εκατοστά αμέτρητα,
ανέγγιχτα
μαλλιά
...
χρυσάφι.

Epilogue

Ονειρεμένα φάσματα περνάνε μπρος στα μάτια μου
κι όμως ο χρόνος σήμερα διδάσκει μόνο φθόνο:
«Η αλήθεια μου δε βρίσκεται στις λέξεις»
μιλάει το χαμόγελο πικρό και νέο.
Το Τέλος και η Επιστροφή
όλα τ’ αλλάζουν, όλα -
σε μια βδομάδα,
μια ημέρα,
μία ώρα
- όλα.

Έρως

2006-11-16T06:42:00.001+02:00

Αν μ’ άφηνε

θα βούταγα τα χέρια μου
βαθιά στη μαύρη λάσπη,
να ζωγραφίσω το κορμί μου
μ’ αιτίες τιποτένιες,
σίδερα, πληγές.

…
κάθε μου ξύπνημα
θα φάνταζε παλιό,
καθώς οι φλόγες
θα το ‘χαν ήδη αναίτια αγγίξει –
θα το κατέτρωγα κι εγώ
χωρίς ποτέ μου να τ’ αγγίξω,
κι ας απέθετα έπειτα πνοές,
θρήνους – ώριμους πια –
στις τελευταίες του λέξεις.

Αν μ’ άφηνε

θα έδενα τα μάτια μου
για πάντα
άψυχα
να κρέμονται από κρεβάτια ξένα,
άψυχα να ψάχνουν
στις σκιές του ύπνου,
να ψάχνουν τις ψυχές μου μία προς μία,
μήπως και βρουν να δανειστούν
τα θρύψαλα,
μήπως και ψάχνοντας
μπορέσουν ν’ αγναντέψουν λίγο
τη χαμένη λάμψη.

Αν μ’ άφηνε

με μια κιθάρα
θα περνούσα γέφυρες,
και θα στεκόμουν
κάτω απ’ τις πολιτείες,
ακόμα σιγοτραγουδώντας
για μακρινά ταξίδια
και σκοπούς
του τελευταίου γυρισμού
που τώρα τριγυρίζουν μόνο στις νεφέλες…

Ψύχος

2006-11-14T07:02:00.000+02:00

Αμφίστρωτοι οι δρόμοι,
με χιόνια άπατα
και παγωμένα γιασεμιά,
βυθίζουν στο σκοτάδι
τα πεσμένα φύλλα.
Θάπτονται οι ρίζες,
οι φωνές τους χάνονται,
λευκές, μα όλο χάνονται,
και το πολύτιμο νερό τους
σβήνει…

Κρύσταλλα
κάτω από ξεχασμένη παγωνιά,
ανθίζουν τη βροχή –
νύχτες ολόκληρες περάσανε
που ρίζωναν εκεί βαθιά
με πέταλα υγρά και σάπια.
Πίστεψαν φαίνεται
πως πρώτα αυτά
θα καλωσώριζαν την άνοιξη…

At Home

2006-11-10T05:35:00.001+02:00

The time I was a little girl
my smiles were gold and precious.
They winked away the rusty dust,
they winked at every mischief,
they even broke the burden’s wings
and sang the slightest fever.

When mom was just a little girl –
how memorable her eyebrows –
even the smallest fluffy things
were wording sighs on rainbows,
even the railroads leading home
would smell of longing windows…

Children have left so long ago,
their rooms are looking drizzly.
Children whose eyes are raining dim,
children with no expressions.
Children whose pride’s been bent to death
and now is resting restless.

One must be searching for a dream,
once read in colour pages,
the other hides back in the dark
and prays hard to her canvas,
with lightning strikes and cloudy needs
to fill the empty spacings...

Faiblesse

2006-11-09T05:16:00.001+02:00

Μια απάντηση-συγγνώμη στην Ιουλιέττα που δεν ξεχνά να μου θυμίζει ακόμα πότε-πότε, πως πρέπει να κοιτώ στα μάτια...

« Il n’y eut rien qu’un éclair jaune près de sa cheville. Il demeura un instant immobile. Il ne cria pas. Il tomba doucement comme tombe un arbre. Ca ne fit même pas de bruit, à cause du sable… »

Tu vois les étoiles noires,
ces sont des rêves.

-garde de silence-
…des rêves?

Des fleurs,
ces sont des fleurs noires
et des épines
sur chaque planète distante!

Pourquoi faire ?
Ces sont des fleurs naïves !

Epanouissement du sang,
c’est pas naïf,
seulement la geste des réflexions suprêmes.

Tais-toi,
et garde tes réflexions maussades !

Pourquoi ?
Pourquoi tu as encore peur des ténèbres ?
C’est moi l’obscure !
C’est moi la peur !

Non, tais-toi !

Allez, rennonce
tes diables,
rennonce moi,
refuse même,
refuse
les œuvres de tes mains !

Non, non, je te refuse jamais !
Jamais…
(c’est comme jamais je ne t’ai vu cruelle…)

C’est juste que je ne puisse pas voir
ma réflexion
sans de lumière…

Δεκάλογος

2006-11-05T23:55:00.000+02:00

Ι

Κοιτάζω έξω από ένα τζάμι
βρώμικο,
φθαρμένο από κάθε λογής περαστικούς.
Αλήθεια,
τίποτα δε σε προετοιμάζει
για το θέαμα στ’ απέναντι παράθυρο.

ΙΙ

Ένα μικρό αερόπλοιο
πετά προς άγνωστη κατεύθυνση.
Οι χάρτες έχουν καιρό τώρα σκιστεί –
είν άλλωστε παραπλανητικοί...

ΙΙΙ

Απόψε οι ήχοι άναψαν με άσπρο φως
για να τους δει ολόκληρη η πλάση.

ΙV

Στο στήθος μου
ένα κλουβί
με ραγισμένα κάγκελα
(ποιος άραγε τα ράγισε;)
αφήνει ίχνη της πνοής να ξεγλιστρούν
δειλά-δειλά, μες από όπλα μολυβένια.

V

Προχώρησε με θάρρος προς την πύλη.
Ψιθύρισε δυο λέξεις μαγικές,
κι ο φύλακας της μνήμης γονάτισε μπροστά της,
σε μια υπόκλιση,
πετώντας το ξίφος, νικημένος...

VI

Το δάσος έχει ήχους πρωτόγνωρους.
Σε κάθε ξέφωτο θαρρείς
κι ένας διδάσκαλος –
μαθαίνει στα πουλιά
τις λέξεις και τους φθόγγους.

VII

Όσο χαρτί κι αν θέλει κάποιος
να σε ζωγραφίσει,
η πένα μου θα ζητά πάντοτε κι άλλο,
αχόρταγα.

VIII

Ακόμα κι ένα δάκρυ
με κρατά να περιμένω το ξημέρωμα.

IX

Δεν ξέχασα ποτέ
πώς να κοιτώ στα μάτια,
όσες φορές κι αν κοίταξα
θαμπά ονειροφάσματα.

Χ

Έφτασε στ αυτιά μου κάποτε
πως κάποιος κατάφερε
και τραυμάτισε τη Λήθη.

Το Δάσος

2006-11-02T22:49:00.000+02:00

Ο ιππότης κατέβηκε απ το άλογο του,
γονάτισε στο έδαφος
κι άγγιξε το χώμα με τα δάχτυλά του.
Ακούμπησε κάτω τη βαριά του περικεφαλαία
και άρχισε να βγάζει τα κομμάτια της πανοπλίας του,
ένα-ένα,
μέχρι που στο τέλος έμεινε γυμνός.
Τα όπλα του τα πέταξε πιο πέρα σε ένα ποταμάκι.

Καθισμένος στην όχθη
έβρεχε τα πόδια του στα δροσερά νερά,
κι άκουγε το κελάηδισμα των πουλιών
και το θρόισμα των φύλλων...
Σιγά-σιγά βυθίστηκε σε έναν ύπνο βαθύ,
που όσο πήγαινε και βάθαινε περισσότερο, βάθαινε...
σιγά-σιγά έπαψε πια ν’ ακούει τα πουλιά
και τον γλυκό ήχο του νερού,
έπαψε να αισθάνεται το φως και τη θερμότητα του ήλιου˙

Δεν κατάλαβε πότε βράδιασε.

Δεν κατάλαβε ούτε πότε οι εχθροί τον έφτασαν,
ούτε κι όταν έχωναν ένα μαχαίρι
στην κουρασμένη απ τον πόλεμο καρδιά του
και πέταγαν το άψυχο πια σώμα του
στα παγωμένα νερά του ποταμού...

(μάλλον είναι μια ιστορία σε στίχους παρά ένα ποίημα…)

Χωρίς Τίτλο

2006-11-02T14:41:00.000+02:00

Η κάθε μέρα μου ξυπνά
με μάτια άυπνα,
κλειστά...
Αέρηδες παράφωνοι
γλιστρούν απ τα σπασμένα τζάμια˙
Ορμούν μέσα μου φύλλα
γυάλλινα,
χαϊδεύουν τα μαλλιά μου,
γεμίζουν το στόμα μου με αλμυρά σημάδια,
γεμίζουν προσευχές
με άδειες λέξεις,
γεμίζουν τους ανθρώπους όλους, όλους –

κι εγώ δεν είμαι πουθενά πια,
ούτε στον ουρανό,
ούτε εκεί˙
βαθιά στη θάλασσα
μαθαίνω να υφαίνω οράματα από κύματα,
μήπως καλύψουν κάποτε
τ’ αρρωστημένο μπλε κορμί
και τ’ άσπρο των ματιών του Τρίτωνα...

Αρχαίου Μονολόγου Τιμωρία

2006-10-26T03:13:00.000+03:00

Στεκόταν εκεί
καθώς οι άγριοι κατέσφαζαν,
τους γιούς του Πάρη.
Αυτός τους έκλαψε
με δάκρυ άδειο,
μετανοιωμένος πια που έφερε στην Τροία
μονάχα τη Φωτιά,
το Τίποτα...
Αυτή τους έκλαψε αργότερα,
κρυφά,
καθώς φορούσανε στα χέρια της δεσμά
και αλυσίδες –

..........

Πάει ένας χρόνος τώρα
που έφυγα απ την Τροία...

Είναι πια τα είδωλα θαμπά,
αχνός που τώρα λούζεται
ίσως μονάχα μια θεά,
μαζί με στίχους θρύψαλα
κι αίμα βαθύ από χαμόγελα σπασμένα...

Πάει ένας χρόνος τώρα,
ένας αιώνιος άνεμος –
στιγμή που πέρασε
έξω απ τα τείχη αυτά της πόλης τα ψηλά...
Κι όμως εγώ τον όρκο δεν τον πάτησα –
ακόμα.
Μονάχα φήμες,
φήμες χαρούμενες
έρχονται στ’ αυτιά μου…

Τη σύραν, λέει, πρώτα
μπροστά στους βασιλιάδες τους θνητούς –
απόφαση όμως απ αυτούς
κανείς δεν πήρε…
Όταν αργότερα αποφάσισαν
να πάνε να ζητήσουνε χρησμό
απ τους ολύμπιους θεούς,
λένε πως μήτε ο τίμιος Απόλλωνας
τόλμησε τους οιωνούς που θέλανε να δώσει…

Μα τώρα πια φτάνουν στ’ αυτιά μου ψίθυροι,
τ’ ακούω απ τα παιδιά,
τις πέτρες και τα φύλλα.
Λένε πως, κάποια μέρα, το πρωί,
δεν βρέθηκε αιχμάλωτη στο σκοτεινό κελί της –
λένε πως έγινε καπνός,
άρωμα δέντρων, λουλουδιών,
λένε, λένε…

Μα πες μου Αφροδίτη,
αλήθεια…
δεν πέρασε ούτε ένας χρόνος που φύγαμε...
έτσι δεν είναι;

The Soul-searching Master

2006-10-25T05:29:00.000+03:00

Pt. I
Morpheus

Bow,
bashfully,
bow and dance…
A simple command
now that your arms are chained.

For years now
there’s nothing more than that –
and tell me girl, what’s this,
complaint?

Pt. II
Her Majesty Daylight

Tomorrow then,
just go ahead
and make a wish
for all of them
to disappear from sight...

Enthusiasm –
that is, perhaps,
what all the fireworks bring
from time to time…

(photo by Emory. visit his blog)

IV. Absence

2006-10-23T23:09:00.000+03:00

Le palais

Les corridors longs
font échos des réflexions,
écrasant peu en peu
tous les murs antiques qui l’environnent.
Elle continue de pleurer sans crainte,
quand ses tuniques rouillées
accrochées au vestiaire
tombent rouges,
à ses pieds…

Extramuros

Observation intéressante :
Les jardins sont morts.

La Chambre Vide

Il y avait quelque chose bizarre
dans cette chambre.
C’était comme si
même les chiens domestiques
le connaissaient.
Ils s’habituaient à mordre,
éperdument,
les courtines et les meubles d’époque,
comme si ils voulaient gripper la main
de celui qu’il les a, autrefois, touché…

II. Stimulation

2006-10-21T05:33:00.001+03:00

Divinités de la prime,
caressent les rayons de soleil
qui tombent
doucement,
aux bouts de ses doigts.

En plongeant
dans ses rêves derniers,
elle se rende
aux voix des anges aveugles,
qui coulent des mots,
des lettres charmantes
à ses oreilles…

C’est alors que la chante
c’est toujours des comptines
aux voyelles interdites.

C’est là où les statues ont toujours
des yeux blancs…

I. Honte

2006-10-20T01:58:00.000+03:00

Avec son regard
perdu dans le vague,
elle prie au maître Soleil :
“Ô, toi suprême,
brûle leurs yeux,
leurs yeux gloutons!”.

Hélas!
Quand le jour baisse,
l’ombre découse cruellement
ses robes dentelées,
et sa confession contradictoire
se tient captive
par des lierres épineux –
les mêmes qui, autrefois, germaient
innocemment
au-dessous de son balcon haut,
en attendant
attendant la montée
d’un monde de rêves.

“Quel mensonge misérable”,
murmurent les étoiles…

Once upon a time

2006-10-19T22:24:00.000+03:00

The old maid was used to it,
sitting at the same corner
and knitting every day.
It’s been too many years now,
than she would like to admit,
too many chained windows
and broken dishes
that needed to be cleaned.

“How pathetic”
she used to say to herself,
“Look, just look at them,
those pitiful young brats.
They’re nothing more
than a bunch of selfish,
ignorant dreamers.”

And thus,
the years went by,
staying by her masters’ will,
cleaning all the sacred books
and caring for all she should,
perhaps forgetting nothing else
but the autumn’s leaves
slowly, slowly piling up
in the house’s backyard.

And now, the time has passed –
some say she’s almost sixty –
her eyes are getting weaker,
her legs are showing signs
of cracks;
and with her feeble pulse
she counts,
she counts,
each and every little yellow leave
the wind might bring
near her lonely window…

La dispute

2006-10-13T05:08:00.000+03:00

...

Ησυχία...

Κι όμως Εκείνη
ακόμα δε μπορεί να κοιμηθεί.
Φαντάζει κοιμισμένη ώρα τώρα
μα είναι πάντα εδώ μαζί μου
και με συντροφεύει.

Σκέφτομαι
να τη βοηθήσω – πως; –
να φτάσει τον γλυκό Μορφέα,
σκέφτομαι πώς να την κάνω
να μεθύσει απ τ όνειρο –
και η σκέψη μου αγγίζει...

αγγίζει
νότες και χορδές,
και πλήκτρα,
και φωνές,
αγγίζει,
πλάθοντας μορφές ιδανικές,

καθάριες μελωδίες
να τη συντροφεύουν
μες από θόλους
και περάσματα,
κόβοντας τ αγκάθια
και σκουπίζοντας το έδαφος,
φωτίζοντας να βλέπει
και τις πιο χωμάτινες γωνίες

Το ξέρω πια
πως σαν η μελωδία πάψει
θα ξυπνήσει.
Κι είν η μορφή της εύθραυστη
σαν τύχει και ο ύπνος την αφήσει.

Γι αυτό και παίζω ακόμα,
συνεχίζω,
κι είναι τα χέρια μου βαριά,
τρεμάμενα,
γλιστρούν σιγά-σιγά
και λύνονται˙
λύνονται πια
μα χάνουνε τις νότες.

Και τρέμω,
τρέμω περισσότερο
καθώς η ώρα μου περνά,
μην τύχει και πετάξει, φύγει τ όνειρο
μην τύχει και γυρίσει κι αντικρίσει...
....

Για δύο ποιηματάκια

2006-10-12T01:44:00.000+03:00

Θέλω να αγκαλιάσω δύο ποιήματα.
Θέλω να τα αγκαλιάσω σφιχτά, να τα δέσω μεταξύ τους, να γίνουν ένα.
Θέλω να τους ψιθυρίσω στο αυτί
μια τόση δα μικρή ευχή,
κι έπειτα να τ'αφήσω να τραβήξουν μόνα τους το δρόμο.
Και φεύγοντας να ξέρω,
να ξέρω πως δε θα χαθούν ποτέ.

Για δύο ποιηματάκια

Παρασκήνια

2006-10-11T03:02:00.000+03:00

Μια κούκλα.
Μια μαριονέττα
ξύλινη,
με άκρα ακατέργαστα,
άτεχνα φτιαγμένα.

Σχοινιά.
Σπάγκοι γεροί,
χοντροί,
σφιχτά δεμένοι,
κόμποι άλυτοι˙ κόμποι.

Μπογιά.
Στο πρόσωπό της,
ανεξίτηλη,
χαμόγελο, μια ζωγραφιά,
βαμμένη˙ κόκκινη.

Κουρτίνες.
Βαθυκόκκινες,
αίμα,
ανάλαφρες κουρτίνες,
σταγόνες˙ κόκκινες.

Ξύλινοι.
Ξύλινοι θεατές
(ή πέτρινοι; ),
ακίνητοι, νεκροί
θεατές˙ κούκλες.

Ημικάθαρσις

2006-10-07T03:22:00.000+03:00

Φως
Μέσα από λευκές κουρτίνες
διατρέχει τη μορφή της…
Η μνήμη
απ’ το φιλί της Νύχτας
έρχεται
και φεύγει…
Στέκεται πάντα στο παράθυρο,
κι αφήνει τις ακτίνες να τη διαπερνούν.
Η Μνήμη…
Σαν οι μορφές της ζωντανεύουν
δε στρέφει πίσω της το βλέμμα.
Μόνο μαντεύει
μαντεύει τις φωνές
ακούει
κρυφά
αθόρυβα
με την πλάτη πάντα γυρισμένη.
Κι η Επιθυμία πίσω της
αγκαλιάζει ελαφρά,
αδελφικά,
τους γυμνούς της ώμους…

Le Chemin Rouge

2006-10-06T04:41:00.000+03:00

Mes yeux se ferment
Je me perde…
Je n’existe plus…
Tout un rêve, un ombre.
En arrière, j’écoute
une porte fermant,
pleine de traces, gravée.
Derrière…
qui l’a gravé ?
Je manque la mémoire…
son son se perde
dans le temps...

Maintenant
Dans l’embrasse de la Méduse,
l’atrocité parfait,
des faces exsangues
dans ses larmes –
et puis
elle pleurait
et elle pleurait sans arrête,
sans de l’honte
ou de l’humiliation,
avec son cœur vibrant,
plus forte que jamais,
elle apprenait ses crimes brutaux –
en enfonçant un sabre de plomb
de plus en plus profondément,
dans sa destinée de malheur.

Un sourire triomphant
était dessiné á sa face
belle…

La Poudre

2006-10-02T02:49:00.000+03:00

Ce matin le ciel a disparu.
Une poudre grosse
couvrait le soleil,
les statues, les jardins,
les yeux,
elle pénétrait les poumons...
Elle tombait comme de l’eau brûlant,
roulait á sa face,
á sa bouche entr’ouverte,
ses cheveux, ses seins –
elle était douloureuse,
insupportable, cette poudre,
suffocant et au même temps irrésistible...
La fille restait toujours là,
en regardant encore le ciel
avec ses yeux inanimés,
en attendant
attendant
la pluie qui ne viendrait jamais…

--------------

Η Σκόνη

Εκείνο το πρωί ο ουρανός εξαφανίστηκε.
Ένα παχύ στρώμα σκόνης
κάλυπτε τον ήλιο,
τα αγάλματα, τους κήπους,
τα μάτια,
διείσδυε στα πνευμόνια...
Έπεφτε σαν καυτό νερό,
κυλούσε στο πρόσωπό της,
στο μισάνοιχτο στόμα της,
στα μαλλιά, στα στήθη –
ήταν επίπονη
ανυπόφορη αυτή η σκόνη,
αποπνικτική και ταυτόχρονα ακαταμάχητη...
Η κοπέλα παρέμενε συνέχεια εκεί,
κοιτάζοντας ακόμα προς τον ουρανό
με μάτια άψυχα,
προσμένοντας
προσμένοντας
τη βροχή που δεν επρόκειτο να ‘ρθει ποτέ....

Éphialtès IIème

2006-09-30T15:21:00.000+03:00

La malédiction d’Evrydime
une obscurité cruelle
á ta face brutale…
Il t’exaspère,
qu’il ne reste rien à commettre maintenant –
la lumière a laissé leurs yeux
définitivement.
Blasphème, ne marche pas
dans leurs rêves – mes rêves –
tu les endormiras au cauchemar –
tu les réveilleras en tremblant.
Les Thermopyles sont fermées pour toi
avec ton nom jusque gravé
á une plaque malpropre et noir:
“Il sera toujours ici”

Septicémie

2006-09-29T00:17:00.000+03:00

Ton cœur c’est un vampire,
c’est un cadavre,
un corps nu misérable,
laissé á décomposer
par le bruit froid de rire…
Toutes fleurs sauvages –
écoute-moi poète! –
seulement une peinture murale
pour mettre ta morale sur place.
Tu m’égouttes
et je t’embrasse –
tu es vraiment dégoûtant, Cauchemar…
ne m’abandonne pas…

Le tribunal de Troie

2006-09-27T03:00:00.000+03:00

(Birth of Venus (Aphrodite) Sandro Botticelli, Oil on canvas, c. 1485, Uffizi, Florence)

Le ciel est vert le jour du tribunal,
presque vertical comme toujours…
Des gens et des plumes abandonnées
envahissent l’espace,
entre des écritures anciennes,
des hymnes et des triomphes
(tous rentrent triomphants
á leur premier visite).

Quel rythme magnifique
et quelle sonnerie,
messieurs-dames,
tous entendez:
C’est le tribunal de Troie !
Elle va finalement arriver,
avec son couronne d’or,
et sa tunique noire -
les magistrats lui saluent
comme un ami de cœur.

“Silence!”

c’est la voix de l’ordonné archange,

“Oh la – qui va juger la beauté ?”
La cour se résolve,
á notre prochaine séance...

[και η απάντηση μιας άλλης Ιουλιέττας]

Το Χρυσαφένιο Όνειρο

2006-09-25T01:31:00.000+03:00

Σαν κατέφτασε ο πρίγκιπας
τα βρήκε όλα ρημαγμένα,
ερειπωμένα...

Οι αυλικοί κείτονταν νεκροί
σε διαδρόμους, πυργίσκους και πολεμίστρες,
με μάτια ανοιχτά,
ορθάνοιχτα απ το φρικτό θέαμα που αντίκρισαν.

Οι κυρίες των τιμών με τα λαμπερά τους φορέματα,
αρκούμενες όπως πάντα στα πλούτη τους,
επέπλεαν πνιγμένες σε λίμνες από κόκκινο κρασί
και κοφτερά μαργαριτάρια.

Η βασιλική φρουρά, ένδοξη κατά τη γενική ομολογία,
διακρινόταν μέχρι τελευταίου κοκάλου
για την ανδρεία της,
και οι πολεμιστές χαμογελούσαν ακόμη με αυτοπεποίθηση
μέσα απ’ ασημένιες ποικιλοστόλιστες περικεφαλαίες.

Ο Βασιλιάς, καθισμένος ακόμα στο θρόνο του,
απτόητος άρχων,
με ένα χρυσό περίτεχνο στιλέτο καρφωμένο στο στήθος του,
επέβλεπε ακόμα τους βασιλικούς κήπους,
με τα περίλαμπρα και αξιοθαύμαστα ψυχαγωγικά θεάματα,
τα φερμένα εκ της μακρινής ανατολής
την εποχή των μεγάλων κατακτήσεων...

Η Βασίλισσα˙
διακριτική και ταπεινή καθώς συνήθιζε,
μεταμορφωμένη σε μια μικρή όμορφη δαχτυλήθρα
εξαφανισμένη θαρρούσες εντελώς μέσα στα ψηλά χορτάρια,
σαν να θαύμαζε την καινούρια της αυτή στρογγυλή
υψηλή προοπτική...

Σαν έφτασε ο πρίγκιπας εκείνο το πρωί,
τίποτα απ όλα αυτά δεν τον περίμενε.
Είχαν όλα χαθεί στον άνεμο...

Ο Φτερωτός Άνθρωπος

2006-09-23T10:27:00.000+03:00

(Albrecht DÜRER 1497 Winged Man, in Idealistic Clothing, Playing a Lute)

Κάποτε, γεννήθηκε ένας Άνθρωπος που νόμιζε πως έχει φτερά. Όλοι οι άλλοι άνθρωποι που τον έβλεπαν και τον άκουγαν να το λέει τον κορόιδευαν, λέγοντας του περιπαιχτικά “Αφού λοιπόν έχεις φτερά, τότε γιατί δεν μπορείς να πετάξεις;”. Ο Άνθρωπος έσκυβε το κεφάλι και συνέχιζε το δρόμο του, χωρίς ποτέ να σταματήσει να πιστεύει πως έχει φτερά.

Μια μέρα όμως, από εκείνες τις μέρες που ο ήλιος είναι στις μεγαλύτερές του δόξες, τότε που συνηθίζουν να συμβαίνουν όλα τα περίεργα πράγματα στον κόσμο ετούτο, ως δια μαγείας, ο Άνθρωπος αυτός - αρχίζοντας να αιωρείται στην αρχή μόλις μερικά εκατοστά πάνω απ το έδαφος κι έπειτα να υψώνεται στον αέρα όλο και ψηλότερα - πέταξε!

Τότε όλοι οι άνθρωποι τον είδαν, και τον θαύμασαν.

Ο Άνθρωπος πέταγε κι όλο πέταγε, σε καινούρια μέρη και σε καινούριους ουρανούς. Και είδε χρώματα πρωτόγνωρα και γνώρισε κι άλλους Ανθρώπους φτερωτούς, όμοιους με αυτόν.

Ένιωσε τότε πραγματικά ευτυχής.

Κάποτε όμως ο Άνθρωπος αποφάσισε να επισκεφτεί κάποιον από τους ανθρώπους κάτω, στη Γη, έναν από εκείνους τους λίγους που θεωρούνται γνώστες των πάντων και συνηθίζουν να ονομάζονται «σοφοί».

Και πράγματι, ο Άνθρωπος μαγεύτηκε από τις γνώσεις του σοφού και πίστεψε βαθιά σε αυτόν. Όταν λοιπόν ρώτησε κάποια μέρα το σοφό, γιατί μερικοί άνθρωποι μπορούν και πετούν, τότε αυτός, νομίζοντας πως κατέχει κάθε γνώση, απάντησε πως στ’ αλήθεια κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να πετάξει

Τόσο πολύ είχε πιστέψει ο Άνθρωπος σε αυτόν που σκέφτηκε πως, αφού κανένας δεν μπορεί να πετάξει, τότε ούτε και ο ίδιος μπορούσε.

Έτσι, από εκείνη την ημέρα, ο άνθρωπος έμεινε καθηλωμένος στη Γη και ποτέ του δεν μπόρεσε να ξαναπετάξει. Και έτσι θα μένει εκεί, ριζωμένος στο χώμα και στα λόγια των σοφών, μέχρι κάποια μέρα, από εκείνες που ο ήλιος είναι στις μεγαλύτερές του δόξες, τότε που συνηθίζουν να συμβαίνουν όλα τα περίεργα και θαυμαστά πράγματα σε αυτόν εδώ τον κόσμο, να αποφασίσει να ξανανοίξει τα μαγικά του φτερά και να ανακαλύψει ότι ίσως τελικά μπορεί και πάλι να πετάει...

Dédié aux Anges d’Athènes και σε όσους ακόμα νομίζουν καμιά φορά πως έχουν ένα ζευγάρι φτερά να εξέχει πίσω απ τους ώμους τους...

Με αγάπη
Ραψωδία

Πάμε μια βόλτα στη βροχή

2006-09-20T14:19:00.000+03:00

La pluie - si merveilleuse!
Sembles aux fantômes de divinités et de cultes oubliés. Zeus, Jupiter, Ishkur, Taranis, elle s’appelait par les gens des époques anciennes. Elle inspirait la peur et l’admiration, c’était l’inconnu et l’intervention salutaire…
Maintenant, ce qu’il reste c’est seulement des traces de la mémoire - le respect et l’appréciation, les enseignements de nos ancêtres, sont indéfiniment perdus.
Les gens ont oublié…

Καλοκαιρινό σε Ντο# (ποιηματάκι που ξέθαψα προσφάτως από το καλοκαίρι που μας πέρασε)

2006-09-19T15:43:00.000+03:00

Ψίθυρος από γύρισμα σελίδας˙
Γέλια, λάθη μικρά
και χέρια που ακουμπούν,
τυχαία,
γλιστρώντας σε μαύρα, άσπρα,
μικρά, ξύλινα...

Ένα, δύο, τρία...
Ένα, δύο...
[Παύση]
Και ξανά

Σαν η ζεστή καλοκαιριάτικη σκόνη να υποχωρεί –
στιγμιαία πάντα –
μέχρι να την προλάβει βίαια η σιωπή.

Elle était toujours là (Hymne)

2006-09-17T21:14:00.000+03:00

Elle était toujours là, la poète. Entre les pauvres et les poubelles, entre de fleurs impitoyables et des amours peut-être non-existants… Parfois, elle savait, il existait même des autres poètes qui connaissaient les essences et les bruits nocturnes.
Elle ne faisait pas plaisir de cette morale.
Elle n’était jamais là…

Avenue de Siblas

2006-09-17T21:07:00.000+03:00

J’aime les regarder
Quand elles marchent,
Les chansons tristes.
Chantées, charmées par un gamin,
De ces qui te surveillent chaque nuit
Et cette nuit là
Et la nuit prochaine…

Les chansons séduisantes,
Tu les connais?
Ces qui te doublent
Proche de petites places
Avec des pas précieux
Et des voix éloignées,
Implacablement funèbres.

Tu le connais?
J’en rêve,
L’instance de rencontre,
Non, non, laisse-la, tu dis…
Ce sont des chansons étrangères,
Tout à fait aliénées,
Tu le connais?

Ca suffit seulement,
Les regarder
En traversant l’avenue de Siblas

(15-09-06)

Το πρώτο μου post

2006-09-17T13:24:00.000+03:00

Αλήθεια, δεν ξέρω ποιός είναι ο πραγματικός λόγος δημιουργίας αυτού του Blog. Ίσως για να γράφω πράγματα που θα ήταν αταίριαστο να τα γράψω οπουδήποτε αλλού, ίσως για να ανεβάζω ποιήματα που αλλιώς ίσως και να μην έβγαιναν στο φως... στην πορεία θα δείξει! Άλλωστε όταν έχεις μια παρουσία στο διαδίκτυο, έστω και περιορισμένη,
νομίζω επιβάλεται να έχεις πλέον και τον προσωπικό σου χώρο, ένα μικρό σου ίχνος στο αχανές πέλαγος των αμέτρητων ιστοσελίδων ;)
Cheers και καλή αρχή!

Ραψωδία