The Bringer of Spring

Following the flares of doubt
in the eyes of my inner trickster,
the scale moves everything
- previously color-faded -
to a new celebrating harmony.

Duet

I

What was heard then was only an imaginative word – “cinnarmonious” – funny and sweet and incompatible with other peoples’ minds. The last one bore the greatest importance; for no one was an acceptable recipient for anything these days. That was kind of an enjoyable thing to believe in, but sometimes the cracks could seem a bit obvious, at least to or on a proper shelf.

II

Next to the door was the Invisible Key. It looked at the people breaking in, everyone ignorant of each other’s existence. In the hands of those coming out there were knives and pig-heads and wooden dolls and magnificent gifts that would impress the most demanding princes of the court. The key felt strange as its existence sank, disappearing from the books of history.

Ανάμνηση

Διάβαζα μια επιγραφή
στο διάδρομο με τις ανακοινώσεις
Έλεγε
“προσοχή, κενό”
και ήταν παντού τριγύρω

μέχρι η σκηνή ν´αλλάξει.

Time Forth

My motion lies

in the middle of the first echo,

when the hand reaches for his short breath

and loosely slips lower,

his face to liberate.

My thoughts

make the day turn into a yellowish leaf -

it smells like the fire from the mountains.

They cover the sun

like the thick African dust -

fountains of brown smoke over the city

come to drown them all.

My motion slows down

as the eyes turn away from the windows.

They know someday they'll make their vows -

barely forgiven for their cheap emotions,

barely still searching for a broken sun.

Info for the mass

Η ποίηση δε μου πάει και πολύ καλά τελευταία. Κάπου αφήνει κενά. Κάπου δε μ'αρέσουν αυτά που γράφω πια. Κάπου δε με αγγίζει όσο παλιά. Κάπου κλείνω, κάπου ανοίγω καινούρια πράγματα. Δεν ξέρω αν θα ξαναγράψω όπως έγραφα. Μάλλον όχι, αλλά δεν πειράζει. Οι άνθρωποι αλλάζουν, τους αλλάζει η ζωή τους, τους αλλάζουν οι άλλοι, και καμιά φορά απλώς αποφασίζουν οι ίδιοι να αλλάξουν και απλώς το κάνουν. Προς το παρόν δεν επιθυμώ να με αλλάζουν οι άλλοι, οπότε διάλεξα να αλλάξω τον εαυτό μου όπως αρέσει σε μένα και όπως κρίνω πως θα τον κάνω δυνατότερο. 18 χρόνια εμπειρίας είναι λίγα, πολύ λίγα άλλωστε.

Η Ραψωδία πάντως παραμένει εδώ. Θα συνεχίσει να γράφει αν και μάλλον όχι τόσο συχνά όσο συνήθιζε (άλλωστε το έχει αφήσει αρκετά το blog αυτό τελευταία).

Ο άλλος μου εαυτός, το Γκικόψαρο, από την άλλη, αποφάσισε να αποκολληθεί και να προσπαθήσει να εκφραστεί αυτόνομα. Νομίζω το κατάφερε κάπως. Όπως και να χει δεν ταιριάζει και πολύ στο υποτιθέμενο "σοβαρό ποιητικό περιβάλλον" αυτού του blog, οπότε αποφάσισε να μετακομίσει στους καινούριους βυθούς του wordpress. Όποιος θέλει μπορεί να το επισκέπτεται εδώ.
(Επίσης αποφάσισε να μιλάει αγγλικά και να γίνει international).